de tôffel van ons moeke


vör de lâtste keer loop ik dör ’t ouwerluk huus
dor stöt de tôffel, ooit ’t trefpunt bèj ons thuus  
’t zwaore houte blad draagt spore van jaore
schroeiplekskes, unne kring van ’n fles jonge klaore 

toch is ’t vör die tôffel dè’k zie gekomme 
 lang gelèje hèt mien bruurke, onbezonne 
 de letters van ziene naam en unnen diepe kras
 gekerft ien de tôffel, de tôffel die van ons moeke was

zonder ète is ie diejèn ôvend nô bed gegaon 
mâ de letters zien d’r altied blieve staon  
'n maond lâtter is 't kèltje vörongelukt

ik weet nog dè’k snèwklökskes heb geplukt  
-

vör ons moeke ’n tèken van lève nô de herfst - 

 de urste bluumkes vör ’n bruurke dè sterft 
 ik lèij ze op de letters, op diejèn diepe kras 
gekerft ien de tôffel, de tôffel die van ons moeke was
 

diejèn dag hèt ons moeke hörre stoel verplâtst 
ze gong vort zitte wor Jos ziene naam haj gekrast 
soms rakte hör haand de letters, zo kreeg ze troost 
um wiejer te lève, te zörge vör hör kroost 

now is ok ons moeke vörgoed op reis gegaon 
alles is geruumd, mâ de tôffel die bleef staon 
 de herinnering ân Jos, ân diejèn diepe kras
gekerft ien de tôffel, de tôffel die van ons moeke was
Mientje Wever

Boxmeers dialect

Retour

 

we hadden haar weggebracht

naar waar de trein stopte

en nog verder

 

vader en ik, mijn handje in zijn hand

twee retour Venray

voorbij flitsend land

 

tussen witte lakens een vrouw

gesprongen lippen, schorre stem

een fluisterend ik hou van jou

 

retour, herhaling van zondagen

ik kende begin en eind

maar kreeg nooit een antwoord op mijn vragen

 

heen en terug naar Venray

bloemen bij een naamloos kruis

op armen draag ik haar kleinkind

 

het wijst met zijn vingertje

en vraagt "oma thuis"?

 

Mientje Wever